Onconventionele yakuza-film, gebaseerd op een waar gebeurd incident in Hiroshima, onderzoekt de ware wortels van het geweld en zijn ondergrondse vertakkingen naar georganiseerde misdaad, politieapparaat en politiek. De film vormt in zekere zin de keerzijde van het verhaal uit Battles Without Honour and Humanity. Voor het scenario werd op locatie grondig onderzoek gedaan door Kasahara Kazuo, die ook tekende voor de vier films in de Battles Without Honour and Humanity serie. In een provinciestad die geplaagd wordt door een bendeoorlog is een politie-inspecteur belast met het onderzoek naar de georganiseerde misdaad. Hij onderhoudt goede relaties met de leider van een van de twee rivaliserende yakuza-bendes, een relatie die gebaseerd is op hun lotsverbondenheid als strijdmakkers aan de zelfkant van de samenleving. De contacten zijn een doorn in het oog van een gemeenteraadslid en ex-yakuza, die achter de schermen alles in het werk stelt om de relatie te frustreren. Hierdoor raken de twee vervuld van een wederzijds wantrouwen waardoor hen geen andere keuze meer blijft dan elkaar naar het leven te staan. In het verleden werd geweld altijd getoond vanuit het perspectief van de yakuza, maar deze film vormt de eerste analyse vanuit het standpunt van de politie. De film stelt belangrijke vragen over de fundamentele relatie tussen macht en gerechtigheid en laat zien welke maatschappelijke oorzaken aan het geweld ten grondslag liggen, zoals de competentiestrijd binnen het politiecorps en het inspelen hierop door yakuza en politici, elk met hun eigen machinaties. Om de kern van het drama bloot te leggen heeft Fukasaku naar beelden gezocht die heel lichamelijk zijn. Een sterk voorbeeld daarvan is de scène waarin de hoofdpersoon een onbeduidend bendelid (gespeeld door Kawatani Takuzo) zich eerst laat uitkleden, waarna hij hem naakt aan een verhoor onderwerpt.", "Fukasaku Kinji", "1975", 101, "actie", 1, 1, "images/covers/cops_vs_thugs.jpg", 1, 1, 1]; movie[1] = [2, "El Séptimo Dia", "In een verloren Spaans dorpje betwisten twee families al jaren de grenzen van hun grond. Dit conflict vindt zijn oorsprong in het mislukt liefdesverhaal van Luciana, onteerd en zonder echt¬genoot achtergelaten. Het enige dat haar gezin nog bindt is een gevoel van wraak. De inwoners van het dorp zullen die wraak met hun bloed betalen.", "Carlos Saura", "2006", 106, "actie", 0, 0, "images/covers/... .jpg", 0, 0, 0]; movie[2] = [3, "La Petite Vendeuse de Soleil ", "Het tienjarige meisje Sili wil op straat kranten gaan verkopen, maar vormt daarmee een bedreiging voor de jongen. Warmhartige film van de bekende, vorig jaar overleden Senegalees Mambéty. Djibril Diop Mambéty overleed vorig jaar tijdens het maken van La petite vendeuse du soleil. . De alom geliefde Mambéty geldt met een klein maar indrukwekkend oeuvre als een van de belangrijkste filmmakers die het Afrikaanse continent heeft voortgebracht. Sinds lange tijd worden op de straten van Dakar de kranten verkocht door jongens. Als Sili, een tienjarig meisje, besluit om ook kranten te gaan verkopen, accepteren de jongens dit niet; het is immers hun terrein. Sili heeft echter succes: de eerste dag koopt iemand al haar kranten op en geeft haar een fiks bedrag. Niemand gelooft dat ze het geld eerlijk heeft verdiend. Ze wordt opgepakt door de politie, maar uiteindelijk laten ze haar toch weer gaan. Van het verdiende geld koopt Sili een parasol voor haar blinde grootmoeder. De rest geeft ze aan lepralijders. De volgende dagen wordt Sili weer belaagd door de andere krantenverkopers, die haar het succes niet gunnen. Uiteindelijk sluit ze vriendschap met een van hen.Deze korte film, het tweede deel van wat een drieluik over 'de geschiedenissen van gewone mensen' moest worden, is een hymne aan de moed van straatkinderen.", "Djibril Diop Mambety, Wasis Diop", "1999", 45, "actie", 0, 0, "images/covers/la_petite_vendeuse_de_soleil.jpg", 0, 0, 0]; movie[3] = [4, "The Edukators", "Peters vriendin Jule komt bij hem en zijn vriend Jan wonen. Als Peter op vakantie is vertelt Jan aan Jule dat ze's nachts meubels verplaatsen in villa's. Ze stelen niets maar laten boodschappen als 'de vette jaren zijn voorbij' of 'u heeft te veel geld' achter. Jule heeft ook een geheim: doordat ze in het verleden de dure auto van de succesvolle zakenman Hardenberg heeft aangereden zit ze diep in de schulden. Jan en Jule besluiten de meubels in de villa van Hardenberg volgens de Edukators stijl onder handen te nemen.Jule maakt de zaken gecompliceerder als ze op Jan verliefd wordt. Wanneer Jule haar mobiele telefoon in de villa laat liggen moeten ze terugkeren en worden ze door Hardenberg op heterdaad betrapt. Ze moeten alles aan Peter opbiechten omdat ze zijn hulp nodig hebben. Roekeloze keuzes resulteren uiteindelijk in een ongewilde kidnapping die de drie idealisten confronteren met de normen en waarden van hun machtige tegenstanders...", "Hans Weingartner", "2004", 127, "actie", 0, 0, "images/covers/the_edukators.jpg", 0, 0, 0]; movie[4] = [5, "Tokyo Monogatari", "Tokyo Monogatari uit 1953 is een film van de Japanse meester Yasujiro Ozu, die faam maakte met de manier waarop hij de levens van doodgewone mensen in beeld bracht. Tokyo Monogatari is het verhaal van de vervreemding tus¬sen ouders en hun kinderen. Het oudere echtpaar Hirayama reist van het platteland naar Tokio, waar hun kinderen wonen. Daar stuiten ze op onverschilligheid en onwil om tijd met hen door te brengen. Het bezoek loopt op een teleurstelling uit en de ouders vertrekken naar huis. Enkele dagen later overlijdt de moeder en is het de beurt aan de kinderen om de reis te maken. Ozu portretteert zowel de generatiekloof als de kloof tussen de oude traditionele, rustige wereld van de ouders en de moderne wereld met volle agenda’s en een immer groeiende industrie. Shots van de rustieke, natuurrijke leefomgeving van de ouders worden afgewisseld met verschillende shots van fabrieken en flatgebouwen in aanbouw.", "Yasujiro Ozu", "2006", 145, "actie", 0, 0, "images/covers/tokyo_story.jpg", 0, 0, 0]; movie[5] = [6, "Whisky", "De zwijgzame zestiger Jacobo Köller is eigenaar van een kwijnend sokkenfabriekje. Dag in dag uit gaat hij in alle vroegte naar zijn werk, waar elke dag zijn trouwe assistente Marta tegelijk met hem arriveert. Steevast groeten ze elkaar met weinig woorden en gaan aan de slag met hun dagelijkse bezigheden. Aan deze regelmaat komt een einde als Jacobo's succesvolle en vlotte broer Herman overkomt uit Brazilië. Ze hebben elkaar jaren niet gezien en Jacobo vraagt Marta om zich voor te doen als zijn echtgenote. Wanneer Herman het 'echtpaar' uitnodigt voor een korte vakantie aan zee, ontstaat er een tragikomische driehoeksverhouding...", "Juan Pablo Rebella & Pablo Stoll", "2004", 99, "actie", 0, 0, "images/covers/whisky.jpg", 0, 0, 0]; movie[6] = [7, "Bye Bye Bluebird", "Leuk en toch niet oppervlakkig. Twee hippe meiden lijken aanvankelijk volkomen misplaats te zijn op een provinciaals noordelijk visserseiland, maar langzaam blijkt dat ze er diepe en pijnlijke wortels hebben. Twee meisjes komen aan op de Faroër Eilanden. Hip, grotestads-modieus en begiftigd met de onvervreemdbaar charmante brutaliteit van vriendinnen, zetten ze de boel al snel op stelten. Niet dat de eilandbewoners er werkelijk van onder de indruk zijn. Al bij het inchecken in het kleine pension, waar ze doen alsof ze Frans zijn, zet de receptioniste geroutineerd het Franse antwoordbandje aan. Al snel blijkt dat de moeder van de roodharige Rannvá op het eiland woont, en dat die relatie niet optimaal is. Ook de zwartharige Barba - Louise Brooks kapsel - is bekend op het eiland. De meiden zijn, kortom, niet geheel toevallig op vakantie op het niet altijd even gastvrije eiland. Ze krijgen een lift van de onhandige Rúni. Die heeft het toevallig even niet erg druk, ook al heeft hij op allerlei plekken nog wel wat zaken te regelen, voortdurend met pijnlijk weinig succes. De zelf van de piepkleine Faroër Eilanden afkomstige regisseuse Ottarsdóttir maakte met Bye Bye Blue Bird een soort roadmovie over de soms tegendraadse kracht die er van geboortegrond en wortels uitgaat. Ze maakte optimaal gebruik van het winderige en beeldschone landschap, dat de unieke Scandinavische eigenschap bezit zowel desolaat als claustrofobisch te zijn. De warmte van de acteerprestaties, de aanstekelijke energie van de twee rebellen en de droogkomische, vrolijke humor van het verhaal geven volop tegenwicht aan de koude feiten van het leven.", " Katrin Ottarsdóttir", "1999", 88, "avontuur", 0, 0, "images/covers/bye_bye_bluebird.jpg", 0, 0, 0]; movie[7] = [8, "Don't Come Knocking", "Howard Spence (Sam Shepard) heeft betere dagen gekend. Vroeger speelde hij grote westernhelden, nu krijgt hij nog slechts onbeduidende bijrollen. Hij leidt een egoïstisch leven waarin hij de walging voor zichzelf probeert te vergeten door alcohol, drugs en sex.", "Wim Wenders", "2006", 122, "avontuur", 0, 0, "images/covers/dont_come_knocking.jpg", 0, 0, 0]; movie[8] = [9, "Sideways", "Miles Raymond neemt zijn oude maatje Jack een week voor zijn huwelijk mee op een wijntour door Californie. Ze beproeven onderweg hun mislukte relaties en levens, altijd vergezeld door Cabernet en Pinot. De twee zijn een raar paar. Jack is een grote charmeur, Miles is een pas gescheiden mislukte schrijver. Jack gaat op zoek naar zijn laatste -taste of freedom-, terwijl Miles alleen maar vurig hoopt niet depressiever te worden. Jack vindt een goedkope Merlot heerlijk; Miles hunkert naar de perfecte Pinot. Het enige wat de twee gemeen lijken te hebben is de zelfde onstuimige mix van mislukte ambities en het besef dat hun jeugd voorgoed voorbij is...", "Alexander Payne", "2004", 123, "avontuur", 0, 0, "images/covers/sideways.jpg", 0, 0, 0]; movie[9] = [10, "Simon", "Simon vertelt het verhaal van de onwaarschijnlijke vriendschap tussen de Amsterdamse oerhetero en hasjdealer Simon en de schuchtere homofiele tandheelkundestudent Camiel. Tijdens een gezamenlijke vakantie in Thailand wordt de vriendschap ernstig op de proef gesteld, waarna de twee elkaar uit het oog verliezen. Als ze elkaar veertien jaar later toevallig weer tegenkomen, blijkt Simon ernstig ziek te zijn...", "Eddie Terstal", "2005", 102, "avontuur", 0, 0, "images/covers/simon.jpg", 0, 0, 0]; movie[10] = [11, "Tickets", "Drie regisseurs met wereldfaam maken samen één langspeel-film over een treinreis van Innsbruck naar Rome. Naarmate de treinreis vordert worden de personages hoofd- of nevenperso¬nages. Tickets is een film over onverwachte ontmoetingen en de gevolgen ervan, over zij die geprivilegieerd zijn en zij die niets hebben en over de waarde van een treinticket.", "Ermanno Olmi, Abbas Kiarostami, Ken Loach", "2006", 118, "avontuur", 0, 0, "images/covers/tickets.jpg", 0, 0, 0]; movie[11] = [12, "Brothers", "Michael heeft het in zijn leven helemaal voor elkaar: een succesvolle militaire carrière, een beeldmooie vrouw Sarah en twee schatten van dochters. Zijn jongere broer Jannik daarentegen trekt van de ene plaats naar de andere zonder zich ergens te binden en neemt het niet zo nauw met de wet. Wanneer Michael naar Afghanistan gestuurd wordt voor de VN veranderen de verhoudingen tussen de twee broers compleet. Michael wordt vermist en dood gewaand. Ondertussen wordt zijn vrouw getroost door Jannik, die tegen alle verwachtingen in de verantwoordelijkheid voor zijn broer's familie op zich neemt. Het wordt al snel duidelijk dat de gevoelens tussen Jannik en Sarah verder gaan dan onschuldige vriendschap. Wanneer Michael op een dag voor de deur staat, getraumatiseerd door zijn gevangenschap in de Afghaanse bergen, is niets nog zoals voorheen.", "Susanne Bier", "2004", 110, "drama", 0, 0, "images/covers/brothers.jpg", 0, 0, 0] movie[12] = [13, "Dear Frankie", "Elke paar weken schrijft Lizzie haar negen jarige dove zoon Frankie een brief uit naam van zijn vader. In deze brieven verhaalt ze over verzonnen avonturen in exotische landen. Dit doet ze omdat ze de waarheid over Frankie's vader niet durft te vertellen. Ze heeft Frankie verteld dat zijn vader op een groot schip werkt, de Accra genaamd. Dit schip had ze eens op een postzegel gezien, niet wetend dat het een foto is van een echte boot.Frankie houdt het schip van zijn vader nauw in de gaten en ontdekt dat het ook in Schotland aanlegt. Uiteraard wil Frankie zijn vader dan ontmoeten.Omdat Lizzie het niet over haar hart krijgt om haar zoon de waarheid te vertellen laat ze een vreemdeling de rol van Frankie's vader op zich wil nemen. Deze ontmoeting verloopt succesvol, het wordt een bijzondere dag. Er ontstaat zelfs een onderhuidse aantrekkingskracht tussen de vreemdeling en Lizzie. Haar opluchting over de succesvolle 'vader en zoon'-dag is echter van korte duur...", "Shona Auerbach", "2004", 102, "drama", 0, 0, "images/covers/dear_frankie.jpg", 0, 0, 0] movie[13] = [14, "Dear Wendy", "Dick is opgegroeid in het mijnstadje Estherslope en is opgevoed door Clarabelle omdat zijn vader omgekomen is bij een ongeluk in de mijnschacht. Dick heeft er niet veel zin in om zijn leven ook te slijten in de mijnen. Zijn leven neemt op een dag een radicale wending wanneer hij toevallig een revolver in handen krijgt.", " Thomas Vinterberg", "2005", 105, "drama", 0, 0, "images/covers/dear_wendy.jpg", 0, 0, 0] movie[14] = [15, "Guernsey", "Guernsey vertelt over een vrouw die na de zelfmoord van een ogenschijnlijk gelukkige collega vraagtekens gaat plaatsen bij haar eigen leven.", "Nanouk Leopold", "2005", 98, "drama", 0, 0, "images/covers/guernsey.jpg", 0, 0, 0] movie[15] = [16, "Hawaii, Oslo", "Er ligt een stervende man op straat en de mensen die hem omringen lijken in tegenstelling tot hem meer dan ooit op te leven. Leon droomt er al elf jaar van om 25 jaar te worden. Op 14-jarige leeftijd heeft hij met Asa een verbond gesloten dat hij haar precies op deze dag weer zou ontmoeten om dan voor altijd bij elkaar te blijven. Nu is hij bang dat ze niet zal komen opdagen maar hij is misschien nog wel banger voor de mogelijkheid dat ze wel komt. Verpleger Vidar probeert zichzelf wakker te houden om zo niet voortdurend in zijn dromen allerlei voorspellende visioenen te hoeven zien. Hij is nachtverpleger in de instelling waar Leon woont en heeft in een droom gezien dat Leon en Asa elkaar nooit meer zullen ontmoeten. De mensen gaan aan elkaar voorbij en ontmoeten elkaar zoals wegen in een stad zich kruisen. Iedereen is wel op de vlucht voor of op zoek naar iets of droomt van een andere plaats en tijd op deze bijzondere dag....", "Erik Poppe", "2004", 125, "drama", 0, 0, "images/covers/hawai_oslo.jpg", 0, 0, 0] movie[16] = [17, "Leef!", "Anna is een levenslustige vrouw van begin veertig met een druk bestaan. Ze heeft een eigen vroedvrouwenpraktijk, is getrouwd met Paul en heeft twee puberende dochters; Robin en Isabelle. Op aandringen van een goede vriend en collega neemt ze haar oude passie weer op: schrijven. Door middel van autobiografische schetsjes probeert ze in het reine te komen met gebeurtenissen uit haar verleden. Vooral de relatie met haar moeder Sybille, eens een gevierde actrice, heeft er voor gezorgd dat ze nooit voluit durft te leven. Het schrijven, en het feit dat Anna haar verhalen laat lezen aan haar dierbaren, heeft veel meer gevolgen dan Anna kon overzien toen ze ermee begon. Er wordt iets in gang gezet dat niet meer terug te draaien is...", "Willem van de Sande Bakhuyzen", "2005", 130, "drama", 0, 0, "images/covers/leef!.jpg", 0, 0, 0] movie[17] = [18, "Mar Adentro", "Ramón ligt al dertig jaar verlamd in bed terwijl hij verzorgd wordt door zijn familie. Zijn slaapkamerraam is ook zijn enige raam naar de wereld. Hij kijkt uit over de zee waar hij vroeger zoveel ging zeilen. De zelfde zee waar hij tijdens zijn jeugd een vreselijk ongeluk kreeg. Sindsdien is zijn enige doel zijn leven op een waardige manier te beëindigen. Zijn wereld wordt danig ondersteboven gezet door de komst van twee vrouwen: Julia, de advocate die hem ondersteunt en hem helpt in de juridische strijd om zijn leven naar eigen inzichten te beëindigen, en Rosa, een vrouw uit het dorp die hem er steeds van probeert te overtuigen dat het leven altijd de moeite waard blijft. Beide vrouwen zijn danig van slag door Ramón's indrukwekkende persoonlijkheid en beginnen vraagtekens te zetten bij de principes die zij hun hele leven al aanhangen. Ramón weet dat alleen degene die echt van hem houdt ook degene zal zijn die hem helpt om zijn laatste reis te maken...", "Alejandro Amenábar", "2004", 125, "drama", 0, 0, "images/covers/mar_adentro.jpg", 0, 0, 0] movie[18] = [19, "Roads to Koktebel", "Na de dood van zijn vrouw raakt een ingenieur aan de drank en verliest zijn baan. Daarna besluit hij met zijn elf-jarige zoon van Moskou naar het huis van zijn zus in Koktebel aan de Zwarte Zee te reizen. Het is een reis van ruim 1600 kilometer. Zonder geld of enige vorm van transport dwalen ze door de uitgestrekte landschappen. De vader probeert zo zijn zelfrespect terug te krijgen, zijn leven weer op de rails te krijgen en het vertrouwen van zijn zoon herwinnen. De zoon ziet de fabelachtige kust van Koktebel als het begin van een nieuw leven en onafhankelijkheid.Af en toe stoppen ze ergens om wat geld te verdienen. Als de vader gewond raakt vinden ze onderdak bij een jonge vrouw die dokter blijkt te zijn en de wond van de vader verzorgt. De zoon wil hun reis naar Koktebel voortzetten, maar de vader is verliefd geworden en wil bij de dokter blijven. Hierop besluit de zoon besluit de reis alleen te vervolgen. Hij reist naar de Zwarte Zee waar hij verenigd wordt met zijn vader...", "Boris Khlebnikov", "2003", 100, "drama", 0, 0, "images/covers/roads_to_koktebel.jpg", 0, 0, 0] movie[19] = [20, "Sophie Scholl", "München, 1943. Een groep jonge mensen zoekt hun toevlucht tot het passieve verzet, dat ze als enige middel zien om de Nazi's en hun onmenselijke oorlog te verzwakken. Sophie Scholl voegt zich bij de groep en groeit uit van onschuldig meisje tot een bevlogen en onbevreesde anti-Nazi. Op 18 februari 1943 worden Sophie en haar broer Hans gearresteerd voor het verspreiden van folders op de universiteit. De daaropvolgende dagen wordt Sophie verhoord door de Gestapo officier Robert Mohr. Het verhoor ontwikkelt zich tot een psychologisch duel: ze liegt en ontkent, ze beraamt plannen, daagt uit en is haar tegenstander bijna te slim af. Maar uiteindelijk is daar toch de bekentenis en Sophie's laatste, wanhopige poging om haar broer en de andere leden van Die Weiße Rose te beschermen. Geraakt door Sophie's buitengewone moed biedt Mohr haar hulp aan, maar daarvoor moet ze een hoge prijs betalen: haar idealen verloochenen. Ze weigert het aanbod, waarmee haar lot bezegeld wordt...", "Marc Rothemund", "2005", 117, "drama", 0, 0, "images/covers/sophie_scholl.jpg", 0, 0, 0] movie[20] = [21, "The Station Agent", "Finbar McBride is zo klein dat hij door veel mensen als dwerg wordt beschouwd. Hij is gek op treinen en repareert ze in een modelbouwwinkel. Als de eigenaar van die winkel overlijdt, erft Fin een oud stationsdepot. De staat waarin het pand verkeert is rampzalig en het huis is nog gevuld met rotzooi van de vorige eigenaar. Toch weet Finbar er zijn stekkie van te maken. Zoals gewoonlijk wordt hij tijdens de eerste dagen van zijn aanwezigheid in het dorp nagestaard en wordt er flink over hem geroddeld. In de buurtwinkel zetten ze hem zelfs op de foto. Hij verwacht ook helemaal niets van de mensen uit zijn omgeving en gaat iedereen uit de weg. Ondanks zijn afstandelijkheid krijgt Finbar al snel een hechte band met een aantal van de mensen uit het dorp. Zo ontmoet hij Joe, een jonge jongen die naar het dorp is gekomen om zijn vader te helpen. Hij verveelt zich in en houdt van lange discussies. Ook ontmoet hij Olivia, een artieste die haar scheiding probeert te verwerken...", "Thomas McCarthy", "2003", 88, "drama", 0, 0, "images/covers/the_station_agent.jpg", 0, 0, 0] movie[21] = [22, "25 Watts", "Op inventieve, even rustige als humoristische wijze wordt de eindeloze verveling van een stel jongens in Montevideo, Uruguay, in beeld gebracht, juist door de aandacht op trivia en details te richten. Zaterdagochtend, zeven uur, Montevideo, Uruguay. Leche, Javi en Seba zijn nog steeds op. Verveeld hangen ze op straat en drinken goedkoop bier. Leche is zojuist in de hondenpoep getrapt en is ervan overtuigd dat dat ongeluk brengt. Binnenkort heeft hij een examen Italiaans, waarvoor hij nog hard moet studeren. Helaas wordt hij door allerlei dingen afgeleid: hij is verliefd geworden op zijn lerares, moet op zijn demente oma passen en zijn achterlijke buurjongen is zijn hond kwijt. Javi is al klaar met zijn studie. Hij heeft een vreselijk baantje en moet een auto met geluidsinstallatie door de buurt rijden. De hele dag moet hij luisteren naar dezelfde stomme pastareclame die door de luidsprekers schalt. Het enige lichtpuntje in zijn leven is zijn vriendinnetje Maria, maar zij staat op het punt het uit te maken. Ten slotte is er de stille Seba, de jongste van het stel, die op een of andere manier altijd de vreemdste figuren tegenkomt. Het talent van Rebella en Stoll blijkt uit de even inventieve, rustige als humoristische wijze waarop de eindeloze verveling in het leven van de jongens in beeld wordt gebracht met kleine details als Javis hamster of de voorspelbare gesprekjes met de buurman. Daarnaast wordt de film opgesierd met een paar prettig gestoorde personages als een uit zijn nek kletsende nep-hippie, een laconieke videotheekeigenaar en een paranoïde pizzabezorger.", "Juan Pablo Rebella, Pablo Stoll", "2001", 92, "komedie", 0, 0, "images/covers/25_wattsjpg", 0, 0, 0]; movie[22] = [23, "Bombón – El Perro", "Juan Villegas heeft zijn baan als monteur verloren. Het leven is al hard in Patagonië maar nu wordt het nog moeilijker voor de 52-jaar oude man. Hij probeert wat bij te verdienen door zelf messen te maken, maar de verkoop ervan loopt niet zo hard. Toch is Juan geen bitter persoon, hij ziet de zaken nog niet zo negatief en hij is de kalmte zelve. Op een dag repareert hij de auto van een jonge dame. Ze geeft hem een wat ongewone beloning voor zijn hulp: een prachtige Dogo Argentino, een rashond genaamd Bonbón. Na een korte uitwisseling van inspecterende blikken tussen Juan en de hond, lijken de twee elkaars gezelschap te accepteren. Bombón is dan ook een opgewekte hond en Juan heeft geen enkel bezwaar tegen een nieuwe vriend. De exorbitante hondentrainer Walter, haalt Juan over zijn mooie hond deel te laten nemen aan de plaatselijke hondenshow. Bombón wordt derde en opent hiermee de deur van een nieuwe wereld vol mogelijkheden voor Juan...", "Carlos Sorin", "2004", 97, "komedie", 0, 0, "images/covers/bombon_el_perro.jpg", 0, 0, 0]; movie[23] = [24, "Dalecarlians", "Mia, de jongste van drie zussen besluit al op jonge leeftijd het geboortedorp op het platteland in de provincie Dalecarlia, kilometers verwijderd van Stockholm, in te ruilen voor het leven in een grote stad. Het dorp is ze inmiddels wel ontgroeid. Ze heeft haar leven aardig op de rit staan. Met lichte tegenzin en een kater keert de stadse hardwerkende dertiger terug omdat haar vader 70 jaar wordt. Zijn verjaardag zal op grootse wijze gevierd worden. Terwijl veel herinneringen aan de mensen uit haar geboortedorp inmiddels bij haar ondergesneeuwd zijn, lijken de inwoners nog precies te weten wie zij is. Alsof ze nooit is weggeweest. Haar twee oudere zussen, die het dorp nooit verlaten hebben, zien haar nog steeds als hun verwende jongste zus. Ontmoetingen met oude bekenden brengen conflicten uit een grijs verleden, vooroordelen en de nodige spanningen aan de oppervlakte. Direct en met die specifieke humor, waar de Dalecarlianen bekend om staan...", "Maria Blom", "2004", 98, "komedie", 0, 0, "images/covers/dalecarlians.jpg", 0, 0, 0]; movie[24] = [25, "Domésticas", "In Brazilië werken liefst drie miljoen dienstmeisjes, elk met een eigen, maar toch universeel verhaal over eenzaamheid, ambities, verlies, maar ook over onderlinge solidariteit en liefde. Domésticas is geen film over dienstmeisjes, maar een film van dienstmeisjes. Domésticas wil hen stem geven. Of liever stemmen. Er werken namelijk drie miljoen vrouwen in Brazilië als hulp in de huishouding, en die hebben allemaal verhalen. Domésticas is echter geen film over het leven van het dienstmeisje in de stad, geen kritische kijk op de harde realiteit: het gaat in deze film om de personages als verhalenvertellers. Domésticas is de filmversie van een van de populairste en meest veelgeprezen moderne Braziliaanse theaterproducties. Als voorbereiding op het toneelstuk werden honderden dienstmeisjes geïnterviewd en uit die gesprekken werden de vijf belangrijkste personages samengesteld. Het bijzondere van de film zit niet alleen in het onderwerp, maar ook in de vorm. De film begint als een documentaire. De vijf vrouwen vertellen in de camera over zichzelf, over hun verlangens, frustraties, problemen en pleziertjes. Naarmate de film vordert wordt er meer ruimte gegeven aan beelden die hun verhalen illustreren. Het zijn universele verhalen over vrouwen die worstelen met eenzaamheid, ambities, conflicten met partners en kinderen, verlies en pijn. Maar het is niet louter ellende. Nieuwe, spannende ontmoetingen, muziek en onderlinge solidariteit zorgen voor de sprankelende lichtpuntjes in hun zware bestaan.", " Fernando Meirelles, Nando Olival", "2001", 85, "komedie", 0, 0, "images/covers/domesticas.jpg", 0, 0, 0]; movie[25] = [26, "Exils", "Naïma en haar vriend Zano besluiten impulsief om van Parijs naar Algerije te reizen via dezelfde route die hun ouders in de jaren 60 namen maar toen in omgekeerde richting. Ze zijn op zoek naar zichzelf en naar een diepere kennis over hun verleden. Onderweg in Andalusië en Marokko ontmoeten ze zigeuners en jonge migranten, en beleven ze zwoele avonturen. Hun zwerftocht naar het zuiden is ook en vooral een muzikale reis die eindigt met een zinderende finale waarin ze de genezende kracht van een extatisch muziekritueel ondergaan...", "Tony Gatlif", "2004", 104, "komedie", 0, 0, "images/covers/exils.jpg", 0, 0, 0]; movie[26] = [27, "Le Prix Du Pardon", "Een vissersdorp aan de zuidkust van Senegal leeft in angst vanwege een mysterieuze mistwolk die boven hen hangt. Filmisch equivalent van de orale traditie in Senegal. De prix du pardon is gebaseerd op een roman van Mbissane Ngom, net als filmmaker Wade afkomstig uit de Senagalese kuststreek waar het verhaal speelt. Ngom baseerde zijn verhaal op de mondelinge verteltraditie van zijn volk en Le prix du pardon is een filmisch equivalent hiervan. Uit respect voor deze orale traditie koos Wade voor een verteller en voor een mix van alledaagse en bovennatuurlijke gebeurtenissen. De visuele stijl van Wades speelfilmdebuut overstijgt de folklore en couleur locale, en is vooral functioneel, met een scherp oog voor symbolische details. Zo werd voor de kostuums niet gekozen voor de drukke patronen die je meestal op Afrikaanse stoffen ziet, maar voor effen stoffen met sprekende kleuren. Een vissersdorp aan de zuidkust van Senegal leeft in angst vanwege een mysterieuze mistwolk die boven het dorp hangt. De vissersboten, waar het hele dorp economisch afhankelijk van is, kunnen hierdoor niet uitvaren. Als de jonge Mbanik de mist laat verdwijnen, wordt hij de held van het dorp. Hierdoor kan hij eindelijk zijn liefde verklaren aan Maxoye. Yatma (Humbert Koundé), Mbaniks jeugdvriend, is gek van jaloezie op Mbaniks aanzien en diens relatie met Yatma, en in een vlaag van woede doodt hij hem. Even slaagt hij erin ongestraft te blijven en mag hij zelfs met Maxoye trouwen. Maxoye is echter zwanger van Mbaniks baby, een kind dat Yatma zal moeten opvoeden een grote vernedering.", "Mansour Sora Wade", "2002", 90, "komedie", 0, 0, "images/covers/le_prix_du_pardon.jpg", 0, 0, 0]; movie[27] = [28, "Perfume de Violetas", "Krachtig en uitstekend geacteerd portret van een meisjesvriendschap in Mexico-Stad. De 14-jarige Miriam heeft een zeer hechte vriendschap met Sabrina, die door haar oudere broer Georges gedwongen wordt zich te prostitueren. Op het allerlaatste moment gereedgekomen film die met steun van het Hubert Balsfonds gemaakt is. De 14-jarige Miriam woont alleen met haar overdreven bezorgde moeder in Mexico-stad. Op een dag arriveert er een nieuw meisje op school, de wilde Yessica. Al snel zijn de meiden dikke vriendinnen tegen de zin van Miriams moeder. Ze delen alles; schriften, make-up, parfum en kleren. Elke dag zitten ze samen op de kamer van Miriam, die altijd alleen thuis is. Haar moeder doet het na werktijd met haar baas. Jorge, Yessicas oudere stiefbroer, dwingt haar met El Topi, zijn gewelddadige vriend, naar bed te gaan, die hem daarvoor betaalt. Van haar moeder, die haar als oud vuil behandelt, hoeft Yessica weinig steun te verwachten. De twee meiden krijgen ruzie als Yessica een flesje parfum steelt. Miriam mag van haar moeder niet meer met Yessica omgaan. Yessica is radeloos en de film stevent af op een noodlottig einde. Perfume de Violetas is een krachtig en sterk geacteerd portet van een hechte meisjesvriendschap. Het verhaal is gebaseerd op een bericht uit een Mexicaanse krant uit 1998. De film was net op tijd af om op het laatste International Film Festival Rotterdam in wereldpremière te kunnen gaan. Hij werd gemaakt met steun van het Hubert Bals Fonds.", "Maryse Sistach", "2001", 90, "oorlog", 0, 0, "images/covers/perfume_de_violetas.jpg", 0, 0, 0]; movie[28] = [29, "The Conspirators of Pleasure", "Onderhoudende, surrealistische speelfilm van Tsjechische animatiemeester volgt de bizarre seksuele escapades die de genotssamenzweerders op zondag voorbereiden. Na Alice en Faust (de laatste werd in 1995 Rotterdam vertoond) kenmerkt Jan +_ +vankmajers derde lange speelfilm zich wederom door een wervelende combinatie van normale speelfilmelementen, animatietechnieken en een onnavolgbare eigen invulling van het surrealistische idioom. Zondag. Meer staat er niet in de anonieme brief die de heer Peony zojuist heeft ontvangen van de postbode, mevrouw Malkova. Dat is het sein voor de hoofdpersonages van de film om zich op te maken een opperste, zeer individuele genotsbeleving. Meneer Peony maakt een paar vleermuisvleugels en boetseert een beeldje dat lijkt op zijn huisbazin, mevrouw Lubalova, die op haar beurt een lappen pop maakt die op mijnheer Peony lijkt. Mevrouw Malkova kneedt broodballetjes, en commissaris Beltinsky steekt in zijn geheime werkplaats diverse objecten op potdeksels. Zijn echtgenote, de aantrekkelijke nieuwslezeres Beltinska, koopt twee levende karpers om in een zinken teil te stoppen. Mijnheer Kula, de krantenverkoper die verliefd is op het televisiebeeld van Beltinska, bouwt een installatie waarin het TV-scherm een soort psycho-erotisch centrum wordt. De zondag nadert. Jan +_ +vankmajer maakte een film waarin niets wordt gezegd, maar des te meer uitgebeeld. Een belangrijke rol is daarbij weggelegd voor de soundtrack. De bizarre seksuele uitingen die Svankmajer op het doek brengt zijn geïnspireerd op Sacher Masoch en De Sade, Buñuel, Freud en Max Ernst. +_ +vankmajer: Het is een erotische film waarin men nimmer tot de daad komt.", "Mahamat-Saleh Haroun", "1996", 75, "oorlog", 0, 0, "images/covers/the_conspiratos_of_pleasure.jpg", 0, 0, 0]; movie[29] = [30, "Turtles Can Fly", "In een dorpje in het Irakese deel van Koerdistan, op de grens van Iran en Turkije, proberen de dorpelingen wanhopig een satellietontvanger te bemachtigen om op de hoogte te blijven van de op handen zijnde aanval van het Amerikaanse leger op Irak. Maar de komst van een ernstige verminkte jongen met zijn jongere zus en haar kind brengen slecht nieuws: de oorlog is aantocht en komt steeds dichterbij...", "Bahman Ghobadi", "2004", 98, "oorlog", 0, 0, "images/covers/turtles_can_fly.jpg", 0, 0, 0]; movie[30] = [31, "Un Long Dimanche De Fiançailles", "Frankrijk tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog in de dodelijke loopgraven van de Somme, de machtsgangen van Parijs en in het bescheiden huis van een onbedwingbaar provinciaals meisje. Een jonge vrouw is op zoek naar haar verloofde, die tijdens de oorlog is verdwenen. Hij is één van de vijf Franse soldaten die door de krijgsraad onder mysterieuze omstandigheden zijn veroordeeld. Zij worden vanuit een geallieerde loopgraaf het niemandsland ingestuurd, hun dood tegemoet.Wat volgt is een onderzoek naar de willekeurige militaire geheimhouding, de absurditeit van de oorlog en de voortdurende passie, intuïtie en vasthoudendheid van het menselijk hart...", "Jean-Pierre Jeunet", "2004", 134, "oorlog", 0, 0, "images/covers/un_long_dimanche_de_fiancailles.jpg", 0, 0, 0]; movie[31] = [32, "Waiting For Hapiness", "Poëtische observaties op een klein plaatsje aan de kust van Mauretanië, een transitplek waar mensen wachten op het geluk. Op het raakvlak van ontworteling, melancholie en sereniteit. In Mali worden huizen die slechts gebouwd zijn voor tijdelijke bewoning Heremakono genoemd: zij wachten op geluk. Nouadhibou, een klein plaatsje aan de kust van Mauretanië, is ook zon transitplek waar mensen wachten op geluk. Ze proberen er wat geld te verdienen en vertrekken vervolgens naar hun werkelijke bestemming. Abdallah bezoekt er zijn moeder, voordat hij afreist naar Europa. Hij spreekt de plaatselijke taal niet en is niet geïnteresseerd in de gebruiken en festiviteiten in het plaatsje in gedachten zit hij al in het noorden. Toch observeert hij met gaandeweg steeds meer belangstelling de levens van de inwoners: de zorgen van de mooie prostituee Nana, de karaoke van een Chinese immigrant, of de oude man die met behulp van de weesjongen Khatra (tevergeefs) het elektriciteitsnet van het plaatsje probeert te onderhouden. Voordat Sissako (eerder in Rotterdam met La vie sur terre) als jongeman naar Moskou vertrok, waar hij studeerde aan de filmschool VGIK, woonde hij zelf in Nouadhibou. Zoals het winderige kuststadje op de grens van oceaan en woestijn, bevinden de inwoners zich ook op een - mentale - grens: tussen ontworteling en geluk, tussen melancholie en sereniteit. Ze worden gespeeld door een niet-professionele cast, wier improvisaties de basis vormden voor Sissakos poëtische observaties van het alledaagse bestaan in Nouadhibou.", "Abderrahmane Sissako", "2002", 96, "oorlog", 0, 0, "images/covers/waiting_for_happiness.jpg", 0, 0, 0]; movie[32] = [33, "Bin Jip", "Tae-suk zoekt op zijn motor naar tijdelijk onbewoonde huizen waarin hij een tijdje kan verblijven. Hij steelt niets, maar gebruikt wat uit de koelkast, repareert kapotte spullen en doet zo nodig de was. Hij legt zijn bezoeken vast door zichzelf in andermans interieur te fotograferen. Dit eigenaardige maar kalme leven wordt onderbroken wanneer hij op een dag binnensluipt in een luxueus huis, waar de jonge vrouw Sun-hwa zich in het donker verschuilt. Zij zit gevangen in een ellendig huwelijk met een man die haar mishandelt. Na een confrontatie tussen haar man en Tae-suk, vergezelt Sun-hwa voortaan de eenzame binnensluiper.", "Kim Ki-Duk", "2004", 95, "romantisch", 0, 0, "images/covers/bin_jip.jpg", 0, 0, 0]; movie[33] = [34, "Getting My Brother Laid", "Soms uitzinnige, maar steeds slimme en innemende komedie. Je zult maar een geestelijk gehandicapte broer hebben die met je vriendin naar bed wil. En dan zegt je vriendin nog ja ook tegen die achterlijke verklede vampier. Hartverwarmende burleske film over een wonderlijke familie. Hoofd van het incomplete gezin is de dertigjarige Mike. Veel van zijn tijd wordt in beslag genomen door zijn jongere broer Josch, die geestelijk gehandicapt is: hij heeft het lichaam (en ook de lusten) van een man, maar de geestelijke vermogens van een kind. Hij is de vampier uit de titel. Zijn alter ego is de Prins der Duisternis, waardoor hij regelmatig met een zwarte cape en vampiertanden rondloopt. Dan is er nog het wat eenzame zusje Nic van veertien. Zij neemt alles op met haar digitale camera. Nic wil zo snel mogelijk met iemand naar bed om de eerste keer maar achter de rug te hebben. Ze laat haar oog vallen op de stoere leider van een straatbende, maar dat verloopt niet succesvol. Ook Josch wordt geobsedeerd door zijn eerste keer en kiest voor Nadine, de nieuwe (en eigenlijk ook eerste) vriendin van Mike. Mike ziet dat niet zitten. Hij raakt in paniek als Nadine besluit dat zij die eerste keer wel aan Josch wil gunnen als verjaardagscadeau. De film is een soms uitzinnige, maar steeds slimme en innemende komedie. Vooral de moeilijke rol van Josch, de achterlijke vampier, wordt door Roman Knizka buitengewoon knap en overtuigend gespeeld. Camera en aankleding zijn virtuoos en geven de fantasiewereld van deze film een wonderlijke waarschijnlijkheid.", "Sven Taddicken", "2001", 94, "romantisch", 0, 0, "images/covers/getting_my_brother_laid.jpg", 0, 0, 0]; movie[34] = [35, "Ladies In Lavender", "De twee ongetrouwde, oudere zussen Ursula en Janet Widdington (Judi Dench en Maggie Smith) leven hun rustige leventje in het plaatsje Cornwall. Dit wordt in 1936 abrupt verstoord wanneer de onbekende Andrea Marowski na een bootongeluk gewond aanspoelt aan de kust van hun dorpje. Ze besluiten de knappe jonge Pools-Joodse violist in huis te nemen totdat hij weer sterk en gezond is. Al snel blijkt dat de charmante Andrea niet alleen welkom is in hun huis, maar ook in het hart van beide dames. Wanneer een Russische schilderes Cornwall bezoekt en ontdekt dat de aangespoelde jongen een zeer getalenteerde violist is, neemt ze gelijk stappen om zijn gave wereldkundig te maken. De zussen zijn doodsbang om hun waardevolle cadeau weer kwijt te raken en doen er dan ook alles aan om hun Andrea bij zich te houden...", "Charles Dance", "2004", 103, "romantisch", 0, 0, "images/covers/ladies_in_lavender.jpg", 0, 0, 0]; movie[35] = [36, "Les Temps Qui Changent", "Antoine wordt naar Tanger gestuurd om toezicht op een werf te houden. Daar komt hij Cécile tegen. Dertig jaar geleden waren ze geliefden, maar hun wegen scheidden zich en sindsdien hebben ze elkaar nooit meer teruggezien. Zij huwde in Marokko en startte een nieuw leven. Hij heeft haar nooit kunnen vergeten...", "André Téchiné", "2004", 90, "romantisch", 0, 0, "images/covers/les_temps_qui_changent.jpg", 0, 0, 0]; movie[36] = [37, "My Summer Of Love", "Mona heeft een bromfiets gekocht zonder motor maar verder is het een prachtig ding. Ze woont met haar broer Phil, een voor¬malige kroegbaas die het licht heeft gezien en de alcohol achter zich heeft gelaten. Tamsin is een rijke, verwende jongedame die haar leven slijt in verleidelijke decadentie. Mona en Tamsin ont¬moeten elkaar in de moerassen, net buiten hun rustige dorpje in Yorkshire, en beginnen een intense maar onwaarschijnlijke vriendschap.", "Pawel Pawlikowski", "2006", 86, "romantisch", 0, 0, "images/covers/my_summer_of_love.jpg", 0, 0, 0]; movie[37] = [38, "Va, vis et Deviens", "1984, hongersnood in Afrika. Duizenden Afrikanen uit 26 landen worden door de honger naar een vluchtelingenkamp in Soedan gedreven. Op initiatief van Israël en Amerika wordt een actie op poten gezet om de Ethiopische Joden naar Israël over te bren¬gen. Een christelijke moeder dwingt haar zoontje van negen, zich aan te geven als Jood en zich zo te redden van de hongers¬dood. Officieel aangegeven als wees wordt het kind geadopteerd door een Franse familie uit Tel Aviv. Hij groeit op met de angst dat zijn dubbele leugen uitkomt. Hij ontdekt de liefde, de Wes¬terse cultuur, het judaïsme maar ook het racisme en de oorlog in de bezette gebieden.", "Radu Mihaileanu", "2006", 140, "romantisch", 0, 0, "images/covers/va_vis_et_deviens.jpg", 0, 0, 0]; movie[38] = [39, "6ixtynin9", "Tum wordt op een ochtend geconfronteerd met een miljoen Bath, verborgen in een doos met noedels, en twee dode Thai-boxers in haar appartement. Een absurde intrige in een moderne maatschappij, waarin mensen alleen met elkaar communiceren als ze iets van elkaar nodig hebben. Stel dat je op een dag ontslagen wordt omdat het bedrijf waar je werkt de economische malaise niet langer het hoofd kan bieden. En stel dat je de volgende ochtend een doos noedels voor de deur van je appartement vindt. En dat daar een miljoen in blijkt te zitten. De vraag wat daarmee te doen, wordt een stuk gecompliceerder wanneer even later twee Thaiboxers komen informeren naar de doos en je ze per ongeluk vermoordt. Dit is wat Tum overkomt. En dit is haar antwoord: niet naar de politie gaan, de lichamen opruimen, een vals paspoort regelen en een vliegticket kopen. Maar haar plannen om in een ver oord van haar fortuin te gaan genieten, worden gedwarsboomd door allerlei vreemde toevalligheden. De noedeldoos zet een reeks gebeurtenissen in gang die al snel niemand meer in de hand heeft en die naar een bizarre climax voert. Pen-ek Ratanaruang kwam op het idee voor zijn film door het soort berichten dat de voorpaginas van veel kranten siert: gewone mensen met alledaagse levens worden opeens de hoofdrolspelers in de meest morbide of krankzinnige verhalen. Maar deze intrige is tegelijkertijd de onderhoudende verpakking van het werkelijke onderwerp van de film: eenzaamheid. Mensen communiceren alleen met elkaar als ze iets van een ander nodig hebben. Ratanaruang, lid van een nieuwe generatie filmmakers die vooral publieksfilms maakt, heeft het verhaal en de ironie van de genrefilm geheel in de hand en geeft met zijn energieke benadering een intens inzicht in de hedendaagse Thaise maatschappij.", "Pen-ek Ratanaruang", "1999", 114, "thriller", 0, 0, "images/covers/6ixtynin9.jpg", 0, 0, 0]; movie[39] = [40, "Abouna", "Een prachtig en energiek voorbeeld van pan-Afrikaanse cinema, waarin het leven van twee broertjes drastisch verandert wanneer hun vader ervandoor gaat. Een strenge heropvoedingsschool en ziekte dreigen hun levenslust te temperen. Abouna wordt verteld vanuit het gezichtspunt van twee broertjes (acht en vijftien jaar), wier vader plotseling verdwijnt. De jongens snappen er niets van en gaan hem zoeken in de stad. In een bioscoop zien ze hun vader tot hun verrassing als acteur op het witte doek. Ze stelen de film om de beelden van hun vader beter te kunnen bekijken, maar worden gesnapt. Hun moeder stuurt ze daarop naar een koranschool, waar ze moeten worden opgevoed tot nette jongens. Verlaten door hun vader en weggestuurd door hun moeder, hebben de jongens het niet gemakkelijk op de strenge school. De astma van Amine speelt op in deze stoffige omgeving, en na een mislukte ontsnappingspoging worden Tahir en Amine nog harder aangepakt. Lichtpuntjes zijn er gelukkig ook: een van de verzorgsters heeft een zwak voor Amine, en tussen Tahir en een doofstom meisje bloeit iets moois op. Abouna is een fraai voorbeeld van pan Afrikaanse cinema: de film werd gedraaid in Tsjaad en Kameroen door de maker van het bekroonde Bye Bye Africa en mede geproduceerd door Abderrahmane Sissako (op dit festival aanwezig met Heremakono/Waiting for Happiness). Daar kan het camerawerk van Ethiopiër Abraham Haile Biru nog aan toegevoegd worden: dat is net zo energiek als de hoofdpersonen zelf en levert een belangrijke bijdrage aan de levenslustige sfeer die Haroun de hele film weet vast te houden - ondanks de misère die voortdurend op de loer ligt.", "Mahamat-Saleh Haroun", "2002", 81, "thriller", 0, 0, "images/covers/abouna.jpg", 0, 0, 0]; movie[40] = [41, "Adieu Forain ", "Stijlvol speelfilmdebuut is uitstekend geacteerd, prachtig van ritme en fotografie, en is een bitterzoete hommage aan de laatste rondtrekkende kermisklanten van Marokko: muzikanten, verhalenvertellers, dompteurs, goochelaars. Een oud busje reist in het door droogte geteisterde zuiden van Marokko van stad naar stad. De eigenaar ervan is Kacem, een oude en zieke kermisexploitant die zijn brood probeert te verdienen met een rad van fortuin. Hij heeft één werknemer in dienst: Rabii (Lente), een zachtmoedige jonge danser in travestie. De derde persoon in het busje is de zoon van Kacem, Larbi. Hij is een aantal jaren in België geweest. Hij vertelt Rabii dat hij er bokser was, maar in werkelijkheid heeft hij drie jaar in de gevangenis gezeten. Tussen vader en zoon bestaat een afstandelijkheid die grenst aan haat. Rabii begrijpt niet waar die vandaan komt, maar voelt wel hun enorme eenzaamheid. Gedrieën trekken ze rond, maar hun werk wordt steeds moeizamer, zeker als de autoriteiten hun om tal van redenen vergunningen weigeren. Het stijlvolle speelfilmdebuut van Aoulad Syad is uitstekend geacteerd en prachtig van ritme en fotografie. Het is een bitterzoete hommage aan de laatste rondtrekkende kermisklanten (forains) van Marokko: muzikanten, verhalenvertellers, dompteurs, goochelaars. Met het uitdrogende land gaat ook deze grote traditie ten onder. Maar er is altijd hoop, ook voor de meest marginale van de drie, Rabii. Zoals ook de vriendschap die ze in een van de prachtige oude steden vinden een oprisping van hoop is.", "Daoud Aoulad Syad", "1998", 92, "thriller", 0, 0, "images/covers/adieu_forain.jpg", 0, 0, 0]; movie[41] = [42, "Irma Vep", "Onderhoudende, surrealistische speelfilm van Tsjechische animatiemeester volgt de bizarre seksuele escapades die de genotssamenzweerders op zondag voorbereiden. Na Alice en Faust (de laatste werd in 1995 Rotterdam vertoond) kenmerkt Jan +_ +vankmajers derde lange speelfilm zich wederom door een wervelende combinatie van normale speelfilmelementen, animatietechnieken en een onnavolgbare eigen invulling van het surrealistische idioom. Zondag. Meer staat er niet in de anonieme brief die de heer Peony zojuist heeft ontvangen van de postbode, mevrouw Malkova. Dat is het sein voor de hoofdpersonages van de film om zich op te maken een opperste, zeer individuele genotsbeleving. Meneer Peony maakt een paar vleermuisvleugels en boetseert een beeldje dat lijkt op zijn huisbazin, mevrouw Lubalova, die op haar beurt een lappen pop maakt die op mijnheer Peony lijkt. Mevrouw Malkova kneedt broodballetjes, en commissaris Beltinsky steekt in zijn geheime werkplaats diverse objecten op potdeksels. Zijn echtgenote, de aantrekkelijke nieuwslezeres Beltinska, koopt twee levende karpers om in een zinken teil te stoppen. Mijnheer Kula, de krantenverkoper die verliefd is op het televisiebeeld van Beltinska, bouwt een installatie waarin het TV-scherm een soort psycho-erotisch centrum wordt. De zondag nadert. Jan +_ +vankmajer maakte een film waarin niets wordt gezegd, maar des te meer uitgebeeld. Een belangrijke rol is daarbij weggelegd voor de soundtrack. De bizarre seksuele uitingen die Svankmajer op het doek brengt zijn geïnspireerd op Sacher Masoch en De Sade, Buñuel, Freud en Max Ernst. +_ +vankmajer: Het is een erotische film waarin men nimmer tot de daad komt.", "Olivier Assayas", "1996", 96, "thriller", 0, 0, "images/covers/irma_vep.jpg", 0, 0, 0]; movie[42] = [43, "Plus quhier, moins que demain ", "Vader is een zuipschuit, moeder is sterk, de tienerdochter Françoise houdt van haar neefje en in het tuinhuis woont een aantrekkelijke Arabier. In een gecontroleerde visuele stijl met lyrische momenten worden de melodramatische elementen van het verhaal binnen de perken gehouden door afstandelijk camerawerk en uitstekende vertolkingen. De familie die het onderwerp is van Laurent Achards film is tamelijk melodramatisch van aard: vader is een zuipschuit, moeder een sterke, vastberaden en krachtdadige tante. De rusteloze tienerdochter Françoise houdt van haar neefje Bernard - een goed excuus om bij haar ouders en haar broertje Julien te blijven, onderwijl dromend van een toekomst met meer muziek erin, een bestemming die past bij haar zestien jaren en haar tieneridolen. In het tuinhuisje woont een sexy Arabier die de klusjes in huis opknapt. Dan komt na lange afwezigheid de nogal opgefokte oudste dochter Sonia thuis, die alle details van de getroubleerde familiegeschiedenis komt oprakelen. Achard vertelt dit verhaal in een gecontroleerde visuele stijl die weliswaar lyrische momenten kent, maar over de hele linie houdt hij de melodramatische elementen van het verhaal binnen de perken door afstandelijk camerawerk, daarbij geholpen door de uitstekende vertolking van de off-beat personages. Met Plus quhier, moins que demain vervolgt Achard zijn reflecties over de familie uit zijn korte films: hoe kunnen we onze eigen toekomst met die van onze naasten en dierbaarsten verbinden, om zo een gemeenschappelijke geschiedenis te maken, of om te worden wat we diep van binnen zijn, zonder de onzen te verraden.", "Laurent Achard", "1998", 86, "thriller", 0, 0, "images/covers/plus_qu_hier_moins_que_demain.jpg", 0, 0, 0]; // je zou deze elke keer kunnen kopieren zodat het zekerweten goed ingevult wordt. Succes :) //movie[100] = [5, "title", "beschrijving", "regiseur", "jaartal", 0, "genre", 0, 0, "images/covers/... .jpg", 0, 0, 0]; // de tabel news vullen met inhoud news[1] = [1, "Eerste nieuws item aangemaakt!!", "Het eerste nieuwsitem is aangemaakt. Dit betekent dat het nu mogelijk is om het nieuws vanuit de database dynamisch in te lezen :D
Hierover later meer
Anne.", "Maandag, 9 Januari 2006"]; news[0] = [2, "Projectlid vertrekt", "Rinke Koole gaat ons verlaten mensen. Dit heeft hij gisteren bekend gemaakt. We zullen het nu zonder Rinke moeten doen maar ik denk dat dat wel gaat lukken.", "Woensdag, 11 Januari 2006"]; feature[0] = [1, "Coming soon: Jurassic Park 4", "Donderdag 26 januari gaat de nieuwe b-film jurassic park 4 in premiere bij Images. Deze film zal een aantal special effects van de volgende eeuw in zich hebben die we nog niet bij andere films hebben kunnen waarnemen. De cast bestaat uit de oude james bond acteur Sean Connery samen met chantal jansen.
Het verhaal begint op mars. Hier zijn een aantal t-rexen uitgebroken in het overdekte spacepark. Er is een week voorbij gegaan zonder contact met de basis en er wordt verwacht dat iedereen dood is. Een team gaat heen om de oorzaak te onderzoeken. Eenmaal aangekomen op de basis lijkt alles toch een beetje anders dan ze zich van te voren hadden voorgesteld.
Wanneer de film op dvd en video verschijnt is nog niet helemaal duidelijk. Hoogst waarschijnlijk ergens in de nazomer.", "Maandag, 16 Januari 2006"]; feature[1] = [2, "Column: It's in the Cannes", "Hoe trekt een onooglijk klein badstadje in the-middle-of-(South France)-nowhere zoveel mensen aan op zo'n korte tijd? De voorbije vijftien dagen liep/zat de Croisette vol met glamour and glitter vanuit de verste uithoeken van de wereld. Deze 54e editie was terug de ideale aantrekkingspool voor iedereen die ook maar enigszins iets met de 7e kunst te maken heeft om neer te strijken in de Zuid-Franse beroemde badplaats, hetzij per privé-heli, met luxueuze jacht of gewoon per limo. Of zoals enkel de flegmatieke Fransen het gastro-literair kunnen omschrijven: 'Le beau monde est arrivé!'
Voor wie hier de eerste keer de cinematografische heksenketel poogt mee te volgen: je weet gewoon niet wat je overkomt. Dit is een filmfestival dat duidelijk - en al jaren - uit haar voegen is getreden. Hoe anders verklaar je dat letterlijk iedereen er bijloopt alsof ze allemaal die felbegeerde Palm d'Or gaan overhandigd krijgen? Je houdt het niet voor mogelijk, maar zelfs om half drie 's nachts lijkt de nog steeds afgeladen volle hoofdstraat op één groteske catwalk van vooral would-be vedetten, die voortdurend lopen te showen met weinig verhullende avondjapons van de meest gerenommeerde merken.
En dan spreken we nog niet eens over de echte sterren, die uiteraard alleen in de duurste en meest opvallende outfits die elegante rode en blauwe loper bewandelen, omringd door op zijn minst 150 tv-camera's en minstens 500 professionele fotografen. En vergeten we eventjes de ontelbare foto- en videoamateurs die natuurlijk ook hun (unieke) kans willen wagen voor een leuke celebrity snap-shot. Waarmee Cannes (en festivaldirecteur Giles Jacob) eigenlijk pijnlijk bewijst wat het vooral níet is, een zelfrespecterend kunstzinnig jaarlijks lanceringsevenement van de betere film voor het komende jaar!
Uiteraard worden hier films feestelijk binnengehaald en bevatten zowel de officiële competitie als de diverse nevensecties sporadisch filmpareltjes van het hoogste niveau. Maar de kunst van het filmmaken is niet de belangrijkste reden waarvoor iedereen naar Cannes afzakt. Men komt hier voor de duivels decante sfeer, gecombineerd met 24/24 excessieve post movie-parties achter dubbelgesloten deuren. Maar wees gerust, de toegang geldt enkel voor de rondborstige hoogblonde jongedame met héél wat cleavage en/of het hot shot executive type die zichzelf met minstens vijftien niet na te maken badges kan legitimeren. Want het moet gezegd: zonder pasje ben je dus lucht! Wat zo grappig en tegelijk zo ironisch is, want men staart je meer aan als je géén flitsense filmkaartjes om je nek hebt bengelen dan wel!
Maar wie toch de reis waagt naar dit in wezen onbeduidend Frans kustdorpje, krijgt gratis en voor niks (en als je tenminste niet iets bestelt op één van de ultradure terrasjes) de hallucinante mogelijkheid om enkele 'filmgroten der aarde' voor je netvlies/fotolens te zien voorbijschuifelen: van zogenaamde Franse eendagswonders (Ophélie Winter in sexy transparant gewaad) en muzikale has-beens (Grace Jones gekleed in krijtwitte gordijnstof) over vetbetaalde stuntmannen (kersverse monnik J.C. Van Damme), it's-all-in-the-family would be actors (Stephen Baldwin, incognito) en stralende steractrices (Patricia Arquette, innemend) tot komische oudgedienden (een werkelijk verouderde Mel Brooks), kalme langharige Belgische filmdebutanten (Lieven Debrauwer, of wie anders?) en uiterst erudiete filmregisseurs (David Lynch, blakend van zelfvertrouwen)!
Uiteraard zijn er elke minuut van elk uur van elke Cannes-dag wel (would-be) beroemdheden te bewonderen in en rond de belangrijkste Croisette-hotels. Het volstaat om de ongeveer 1,5 km lange palmenbomen-laan permanent op en neer te slenteren met het semi-professionele fototoestel en/of videocamera in de aanslag en als volleerde paparazzi de meest gekke, bizarre, onthullende objecten voor eeuwig en altijd vast te leggen op de gevoelige film-plaat.
Toch moet het gezegd: de zo geroemde Croisette is eigenlijk niets meer dan de Knokse kustlaan-variant, waar toevallig één keer per jaar het wereldfilmcircus halt houdt, zijn succesvolle show opvoert en dan verder trekt naar andere soortgelijke auto-promotie-events. En zolang bruggraaf - ik ben geen frigobox-toerist - Lippens dit niet heeft begrepen, zijn wij stervelingen verplicht om jaarlijks af te zakken naar Zuid-Fankrijk. Afspraak dus volgend jaar voor een intens intrigrerende achter-de-schermen reportage.
", "Maandag, 16 Januari 2006"]; feature[2] = [3, "ACTIE!!! - Deze week geen acties", "Deze week zijn er nog geen acties. Volgende week wel acties in de trent van 2 voor de prijs van 1.", "Maandag, 16 Januari 2006"]; greatest[0] = [1, 22]; greatest[1] = [2, 39]; greatest[2] = [3, 43]; greatest[3] = [4, 32]; greatest[4] = [5, 5]; greatest[5] = [6, 9]; greatest[6] = [7, 28]; greatest[7] = [8, 40]; greatest[8] = [9, 42]; greatest[9] = [10, 25]; //aangezien db nogal groot wordt lijkt het me niet zo'n goed idee dat we die alerten //alert (db);